پچ کوردهای فیبر 8 CORE SC TO MTP MPO

A: واقعاً به چیزی که قبلاً نصب کرده اید بستگی دارد. اگر با تجهیزات قدیمی یا زیرساخت‌هایی کار می‌کنید که روی کانکتورهای SC استاندارد شده‌اند - که قبل از تبدیل شدن LC به استاندارد جدید در شبکه‌های سازمانی و محیط‌های مخابراتی بسیار رایج بود - پس SC به MTP/MPO کاملاً منطقی است. ما مشتریانی داشته‌ایم که سوئیچ‌های اصلی خود را به فرستنده‌های 40G یا 100G QSFP ارتقا داده‌اند، اما پچ‌پنل‌های موجود و اجراهای فیبر آنها همگی SC هستند. این کابل شکاف به آن‌ها اجازه می‌دهد تا آن شکاف را بدون پاره کردن و تعویض همه چیز پر کنند. بعلاوه، کانکتورهای SC در محیط‌های{6}}با ارتعاش زیاد یا زمانی که تکنسین‌ها با دستکش کار می‌کنند، ناهموارتر هستند و کار با آن‌ها آسان‌تر است.

پاسخ: بنابراین نسخه کم تلفات-از فرول‌های MT درجه یک-پریمیوم با تلورانس‌های ساخت محدودتر استفاده می‌کند - ما در مورد هندسه فرول صحبت می‌کنیم که در چند نانومتر است. تلفات درج معمولی زیر 0.3dB و حداکثر 0.5dB است. تلفات استاندارد از فرول های استاندارد MT استفاده می کند و شما تلفات معمولی در حدود 0.5dB با حداکثر 0.7dB خواهید دید. برای اجراهای کوتاه در یک مرکز داده - مثلاً 50 متر یا کمتر - این تفاوت برای اکثر برنامه‌ها صادقانه ناچیز است. اما اگر مسافت‌های طولانی‌تری را طی می‌کنید، با بودجه‌های پیوند محدود سروکار دارید، یا چندین مرحله کاست را به هم وصل می‌کنید، آن 0.2-0.3 دسی‌بل اضافی در هر نقطه اتصال سریع اضافه می‌شود. ما معمولاً تلفات کم-برای مأموریت{16}}لینک‌های 100G حیاتی یا زمانی که در آینده برای سرعت‌های بالاتر محافظت می‌کنید، توصیه می‌کنیم.

پاسخ: هر کابل به طور خاص برای یک حالت (OS2 9/125μm) یا چند حالته (OM3/OM4 50/125μm) طراحی شده است - نمی‌توانید با هم ترکیب کنید. هم ترازی فرول MT و اندازه هسته فیبر بین این دو نوع متفاوت است. برای چند حالته، معمولاً از آن با فرستنده‌های 40GBASE-SR4 یا 100GBASE{11}}SR4 روی فیبر OM3 یا OM4 استفاده می‌کنید. برای حالت تک، به برنامه‌های 100 گیگابایتی{17}}PSM4 یا طولانی{19}}دسترسی به 40G فکر کنید. خبر خوب این است که ما آنها را{22}}رنگ می کنیم: ژاکت آبی یا سرخابی برای چند حالته، زرد برای تک حالته. فقط مطمئن شوید که نوع فیبر مناسب را برای مطابقت با فرستنده و گیرنده و زیرساخت موجود سفارش می دهید!

پاسخ: مکانیزم فشاری-کشیدن چفت در کانکتور MTP صادقانه یک بازی-تغییرکننده برای نصب-با تراکم بالا است. به‌جای فشار سنتی-برای رها کردن- زبانه‌هایی که در رابط‌های LC یا SC پیدا می‌کنید، به معنای واقعی کلمه مستقیماً به عقب می‌کشید تا اتصال را قطع کنید - نیازی به ژیمناستیک انگشتی نیست. وقتی در یک پچ پانل تنگ با ده ها فیبر فشرده کار می کنید، این بسیار بزرگ است. من تکنسین هایی را دیده ام که به مدت 10 دقیقه تلاش می کنند تا به اطراف کابل های دیگر دست یابند تا یک زبانه آزاد را فشار دهند. با فشار{10}}کشیدن، می‌توانید حتی در شلوغ‌ترین قفسه‌ها، با یک دست اتصال را قطع کنید. به علاوه، خطر قطع تصادفی کابل اشتباه یا آسیب رساندن به اتصالات مجاور را کاهش می دهد.

پاسخ: پین های راهنما چیزی هستند که باعث می شوند جادو با کانکتورهای MTP/MPO اتفاق بیفتد. آن‌ها پین‌های فلزی فوق‌العاده دقیقی هستند (در حال صحبت با تحمل‌های سطح میکرونی هستیم) که هنگام جفت کردن کانکتور، فرول MT را تراز می‌کنند. معامله به این صورت است: نسخه "مرد" دارای پین ها است، نسخه "مونث" دارای سوراخ هایی برای دریافت آنها. اکثر کابل‌های 8 هسته‌ای SC به MTP/MPO ما دارای کانکتورهای MTP مادگی (بدون پین) در انتهای MTP هستند که برای اتصال به فرستنده‌ها یا پچ‌پنل‌های QSFP استاندارد است. فرستنده و گیرنده ها و پانل ها دارای کانکتورهای نر (پین شده) هستند. بنابراین هنگامی که سفارش می دهید، MTP ماده را می خواهید، مگر اینکه برنامه خاصی داشته باشید که غیر از این نیاز داشته باشد. پایان SC؟ کانکتورهای استاندارد دوبلکس SC، هیچ چیز جالبی وجود ندارد.

پاسخ: ما هر سه را پیشنهاد می کنیم و هر کدام جایگاه خود را دارند. کابل گرد رایج ترین است - ناهموار است، به راحتی از طریق سیستم های مدیریت کابل عبور می کند، و به اندازه کافی برای خمیدگی های محکم انعطاف پذیر است. این را با یک ژاکت به قطر 3.0 میلی متر خواهید دید. کابل بیضی مسطح‌تر است، که می‌تواند برای مسیریابی در زیر کف‌های بلند یا در سینی‌های کابل افقی تنگ خوب باشد. روبان برهنه فشرده ترین است - به معنای واقعی کلمه فقط فیبر روبان با یک ژاکت محافظ حداقلی است. این برای نصب‌های با تراکم فوق‌العاده-بالا-که هر میلی‌متر در آن مهم است، عالی است، اما برای جابجایی خشن از استحکام کمتری برخوردار است. برای اکثر برنامه های مرکز داده، کابل گرد ناهموار را توصیه می کنیم. این نقطه شیرین بین انعطاف پذیری، دوام و سهولت نصب است.

A: قطبیت ممکن است گیج کننده باشد، اما نسخه ساده آن اینجاست: برای شکست استاندارد 8-فیبر SC به MTP/MPO، شما معمولاً به قطبیت نوع B نگاه می کنید (که روش B نیز نامیده می شود). این بدان معناست که فیبر 1 در یک انتها به فیبر 8 از سوی دیگر، فیبر 2 به فیبر 7 و غیره متصل می شود - این یک چرخش "کلید-بالا به کلید-پایین" است. این همان چیزی است که برای اتصال یک فرستنده گیرنده +40G QSFP به چهار پورت SC دوبلکس نیاز دارید. قطبیت نوع A مستقیم است (فیبر 1 تا فیبر 1) که کمتر برای کاربردهای شکست متداول است. نوع C شامل جفت‌های متقاطع است که می‌توانید با پیکربندی‌های کاست خاصی استفاده کنید. خط آخر: مگر اینکه طراحی شبکه شما چیز دیگری را مشخص کند، برای برنامه های کاربردی QSFP از نوع B استفاده کنید. اگر نمودار شبکه خود را برای ما ارسال کنید، می‌توانیم پیکربندی دقیق را به شما راهنمایی کنیم.

پاسخ: کدگذاری رنگ دوست شما برای شناسایی سریع و جلوگیری از اختلاط-است. این استاندارد است: ژاکت آبی=چند حالته OM3 (رده بندی 10G)، سرخابی/بنفش=چند حالته OM4 (رده بندی 40/100G)، زرد=حالت تک حالته OS2. محفظه MTP/MPO نیز از این پیروی می کند - محفظه آبی برای پولیش UPC و سبز برای پولیش APC در حالت تک می بینید. برخی از تولید کنندگان تغییرات خاص خود را اضافه می کنند، اما اینها استانداردهای صنعت هستند. آیا از نظر عملکردی مهم است؟ نه واقعا - یک کابل زرد به خوبی کار می کند تا زمانی که فیبر داخل آن از نوع مناسب باشد. اما از نظر عملیاتی، بسیار مهم است. کدگذاری رنگی به تکنسین ها کمک می کند فورا بدانند با چه چیزی کار می کنند، خطاهای نصب را کاهش می دهد و عیب یابی را سریعتر می کند. بعلاوه، ممیزی و مستندسازی شبکه زمانی که بتوانید فقط به رنگ کابل نگاه کنید بسیار ساده تر است.