تجزیه و تحلیل دانش پولیش اتصال فیبر نوری

کانکتور فیبر نوری به طور دقیق دو وجه انتهایی فیبر نوری را به هم متصل می کند و مهم است که محور دو فیبر نوری را به گونه ای تراز کنید که انرژی نور خروجی فیبر نوری فرستنده را بتوان به فیبر نوری دریافت کننده تا حداکثر کوپل کرد. گسترش، و کاهش تاثیر بر روی سیستم به دلیل دخالت آن در لینک نوری. بنابراین، برای دستیابی به این عملکرد نوری، وجه انتهایی اتصال فیبر نوری باید صیقل داده شود و معمولاً پولیش باید با تلفات درج، تلفات برگشت معکوس و هندسه صفحه انتهایی مطابقت داشته باشد. سپس این مقاله دانش پرداخت در اتصالات فیبر نوری را برای شما تجزیه و تحلیل می کند.
فرآیند پرداخت کانکتور فیبر نوری
نوع اتصالات اولیه "تماس فیزیکی" باید به صورت یک سطح کروی صیقل داده شود. این شامل چهار مرحله است: حذف رزین اپوکسی، پردازش حلقه، و سنگ زنی خشن و ریز. در این مراحل معمولاً از کاغذ ساینده الماس سخت برای حذف اپوکسی و پردازش حلقه استفاده می شود. امروزه، مراحل پولیش به این ترتیب تبدیل شده است: اول، حذف رزین اپوکسی، و به دنبال آن چرخه های سنگ زنی خشن، آسیاب متوسط ​​و چرخه صیقل ریز، زیرا تقریباً همه رابط ها دارای وجه های انتهایی با شعاع ذخیره شده هستند. هدف این است که از آسیب بیش از حد به سطح کره جلوگیری شود و در عین حال سطح جفت گیری خوبی ایجاد کند.
مشخصات پرداخت کانکتور فیبر نوری
مشخصات پرداخت کانکتورهای فیبر نوری به دو جنبه تقسیم می شود: عملکرد و هندسه انتهایی. پارامترهای افت برگشت معکوس و از دست دادن درج اندازه گیری بصری اثر انتهای صیقلی هستند. تلفات درج به مجموع تلفات توان نوری بین رابط های کانکتور به دلیل ناهمترازی هسته، فاصله انتهایی (خلاصه هوا) و پایان وجه انتهایی هر کانکتور اشاره دارد. استاندارد تلفات درج فعلی کمتر از {{0}}.5dB است و کمتر از 0.3dB به فقدان درج اتصال مشخص شده اشاره دارد. انعکاس برگشتی به این معنی است که نور بازتاب شده از طریق فیبر نوری به محل اصلی باز می گردد. انعکاس معکوس بالا را می توان به انتشار منحنی سیگنال نوری تبدیل کرد، بنابراین نرخ خطای بیت بالایی در سیستم های سرعت انتقال داده بالا وجود دارد.
مواد پولیش اتصال فیبر نوری
امروزه انواع مختلفی از فیبرهای نوری متصل وجود دارد که از میان آنها می توان به کابل های نوری 2.5 میلی متری، 1.25 میلی متری و کامپوزیت اشاره کرد. وجه انتهایی کانکتور برای اطمینان از تناسب مناسب، ابتدا هوا به زمین است. توالی مراحل پرداخت بعدی به نوع اتصال دهنده، افت برگشت معکوس و از دست دادن درج بستگی دارد. با نادیده گرفتن نوع اتصال دهنده، بیشتر مراحل پولیش با مواد صیقل دهنده با سختی بالا شروع می شود، از جمله حذف کاربید سیلیکون رزین اپوکسی و سنگ زنی خشن و متوسط ​​با کاغذ سنگ زنی الماس. اینها هم مواد لبه و هم فیبر را از بین می برند. مرحله آخر به ماده ای مشابه سیلیس نیاز دارد که برای آسیاب کردن الیاف خیلی سخت نباشد، اگر استفاده از مواد خیلی سخت منجر به آسیاب بیش از حد شود. مواد تکمیل نامناسب می تواند باعث سایش بیش از حد شود که می تواند منجر به شکستن فیبر در طول اتصال کانکتور شود.
عامل تأثیرگذار
عواملی که در طول فرآیند آسیاب باید در نظر گرفته شوند عبارتند از انتخاب کاغذ آسیاب، رزین اپوکسی و نوع روغن کاری. کاغذ ساینده یک عامل تاثیرگذار مهم است، زیرا سطح و کیفیت کاغذ ساینده ارائه شده توسط تامین کنندگان مختلف متفاوت است، بنابراین کاربر نهایی باید کاغذ ساینده را با دقت انتخاب کند. یک کاغذ ساینده خیلی سخت یک فیبر نوری 125 میکرومتری و شعاع کروی آن را از بین می برد. حذف رزین های اپوکسی نیز بخش مهمی از پاکسازی پولیش است. برخی از انواع رزین های اپوکسی را می توان به راحتی با کاغذ سنباده مخصوص جدا کرد. کاغذ ساینده مورد استفاده در این مرحله به اندازه قطرات رزین اپوکسی متصل به صفحه انتهایی کانکتور و نوع رزین اپوکسی بستگی دارد. انواع مختلفی از رزین های اپوکسی وجود دارد. برخی چسبنده هستند، برخی سفت هستند. به طور خلاصه، یک محیط تمیز برای بهینه سازی پایان کانکتور ضروری است.
پولیش در حال حاضر یک فرآیند بالغ است، اما به تکامل خود ادامه خواهد داد. شکی نیست که معیارهای پذیرش سختگیرانه تر خواهد بود. مراحل پولیش به سمت بهبود هدایت می‌شوند و سبک‌های اتصال دهنده جدید، تلاش‌های بی‌وقفه ما را برای تغییر روش‌های پرداخت سوق می‌دهند.