در سیستم های ارتباطی فیبر نوری، برای رفع نیازهای اتصال دهنده های انعطاف پذیر بین دستگاه ها و سیستم های مختلف، لازم است دستگاهی وجود داشته باشد که بتواند به طور انعطاف پذیر بین فیبر نوری و فیبر نوری، بین فیبر نوری و دستگاه ها (از جمله دستگاه های فعال، دستگاههای غیرفعال، و حسگرهای فیبر نوری)، بین فیبر نوری و ابزار، و بین فیبر نوری و سیستمها. این دستگاه قادر است سیگنال های نوری را با توجه به کانال مورد نیاز ارسال کند. دستگاهی که می تواند به این عملکرد برسد، آداپتور فیبر نوری (فلنج فیبر نوری) نامیده می شود که یک جزء غیرفعال نوری ضروری و پرکاربرد در سیستم های ارتباطی فیبر نوری است.
با توسعه بیشتر ارتباطات فیبر نوری، کشورها و تولید کنندگان مختلف به طور متوالی آداپتورهای فیبر نوری مختلفی را توسعه دادند. طبق آمار ناقص، تاکنون حدود 30 نوع آداپتور فیبر نوری در سطح بین المللی مورد استفاده قرار گرفته است. معمولاً آداپتورهای فیبر نوری را می توان به آداپتورهای فیبر نوری تک حالته و آداپتورهای فیبر نوری چند حالته بر اساس رسانه های انتقال مختلف تقسیم کرد. با توجه به نوع ساختاری کانکتور، می توان آن را به FC.SC.ST.LC.MTRJ.MU.MT.MPO و غیره تقسیم کرد. با توجه به شکل صفحه انتهایی فیبر، می توان آن را به انواع PC، UPC و APC تقسیم کرد. با توجه به تعداد هسته های فیبر، انواع تک هسته ای و دو هسته ای وجود دارد. همچنین مدل ها و انواع مختلفی از آداپتورهای فیبر نوری وجود دارد که با آن مطابقت دارند که هر کدام ویژگی های فنی خاص خود را دارند. اما عملکرد آنها یکسان است که فیبر نوری (کابل نوری) را به هم وصل می کنند و فیبر نوری وصل می شود.
الزامات اصلی برای آداپتورهای فیبر نوری تلفات درج کم، افت انعکاس زیاد، تکرارپذیری خوب، محیط پایدار و عملکرد مکانیکی خوب است. روکش یک فیبر تک حالته 125 میلی متر (معادل ضخامت یک مو) است و قطر هسته فیبر آن (بخش عبور نور از فیبر) تنها 9 میلی متر است. وظیفه کانکتور فیبر این است که هسته های فیبر 9um را به طور دقیق به یکدیگر متصل کند و به 98 درصد نور اجازه عبور دهد و الزامات فنی بسیار دقیق است.
